Pancal e ricrd an lenga piemontisa

Autor Luciano Cerato

Pancal - Turin - Piemont

La  sposa  e  l  spos


 

" La  sposa " " L  spos "

Stavlta i-i soma prpi! I comensava

A but j spron, a dila francament!

R...... am fasa la cort, m spassggiava

Ma j'era nen da piesse seriament:

 

G...... am vora pro bin, a m'adorava

Ma s vnisa a niente 'd concludent;

S'a l'era nen chiel-s ch'a m sposava,

Restava da mari, sicurament.

 

A l' nen bel . . .oh! n. . . ma venta pielo

Coma ch'a l'ha mandalo gi Nosgnor;

L' vra ch'i podrai p nen cambielo,

 

Ma peuss per buteje . . . 'n sucessor . . .

Pensomje nen, che adess a toca mi.

Coma ch'a dis?  Se son contenta?  Si

 

Come ch'i son content! L' na fortun-a

Trov sla tra 'n angelt cos

L' sempre stit m seugn spos na brun-a,

Adess i 'l l'hai . . . saroma sempre un.

 

M smija 'd vdla st davzin na cun-a,

A sorveli 'n citin ch'a l' 'ndurm . . .

Come ch'i son content! J' pa gnun-a

Gija ch'a vaja costa gija s.

 

M'assogtrai a tuti ij sacrifissi

Pr rendje l'esistensa 'n paradis,

M'assogtrai a tuti ij s caprissi,

 

Pr vddje 'nsima ij lver un soris,

Veuj nen ch'a sapia ln ch'a l' dolor.

Son mi, pvra masn, 'l s prim amor.